Falmede, dødende

Gamle dikt sitter på en benk i parken
og venter på å dø, de henger med underkjeven
 i øynene gulner språklige bilder fra nittenfemti
lommene  er fulle av smuldrende enderim

de hadde de store, nymalte ord
da de var unge
folk klappet begeistret
i Edderkoppen

de rødmet
som varme
syltetøyglass

Vintervende

Vi er snøtunge graner
greinene våre peikar mot jorda

Nattstjerner prikkar i nakken
nordlyset feier vegen med oss
vi er knekkande kvist,
pustar som
botnfrosne bekker

Lystørste ventar vi
ved  åskammen,
med solstrime
i lommen

Års ende

Tida forsvinn
inn i skogen

berre snødryss frå ei grein

viser kvar ho 
stega forbi

I papir

Midt i novembers lodne natt stod vi
kalenderbladene regnet ned over oss

snø over år vi ikke skulle dele
hauger av upakkede
overraskelser

vinteren kom
som papirdager
i år

Urtidstanke

Til alle tider
også medan dinosaurane sine brøl
runga mellom ulmande vulkanfjell,
har månen tikka sakte over kvelven.

Nokre gonger feit og gul, til å ete opp
Andre gonger ein sigd.
Han veltar deg ned i djupe dyner
Kappar natta opp i svevnlause sekund,
stikk deg spisst i hjarterøter

Dinosaurane skreik eingong i feite gulnetter, spisse sigdnetter
Utan kunnskap om tid  rava dei rundt i urskogen,
knekte greiner og åt kvarandre,
utan kjensler

Spor

Nokon vil hugse deg
så lenge du er
ein facebookprofil

så lenge orda dine
framleis spøker på blogspot

nokon vil kjenne att omrisset ditt
på flickr

finne spora dine
bak hashtaggar
på instagram

du sit i eit fly
til ukjend destinasjon,

og strør pikslane dine
tynt
over jorda

fysiske forutsetningar

Teksten din må dirre,
ropte dei til henne

finn kårde-ord,
som flenger papir,
køyr blyantar i låret!

Men ho var fødd med elghjarte
tjukt og djupraudt slo det i bringa hennar
ho bar det langsamt ikring i byen,
i seige kliv.


Elghjarte veg så mykje,
ein kan ikkje berre springe
over gata på gult.