Urtidstanke

Til alle tider
også medan dinosaurane sine brøl
runga mellom ulmande vulkanfjell,
har månen tikka sakte over kvelven.

Nokre gonger feit og gul, til å ete opp
Andre gonger ein sigd.
Han veltar deg ned i djupe dyner
Kappar natta opp i svevnlause sekund,
stikk deg spisst i hjarterøter

Dinosaurane skreik eingong i feite gulnetter, spisse sigdnetter
Utan kunnskap om tid  rava dei rundt i urskogen,
knekte greiner og åt kvarandre,
utan kjensler

Spor

Nokon vil hugse deg
så lenge du er
ein facebookprofil

så lenge orda dine
framleis spøker på blogspot

nokon vil kjenne att omrisset ditt
på flickr

finne spora dine
bak hashtaggar
på instagram

du sit i eit fly
til ukjend destinasjon,

og strør pikslane dine
tynt
over jorda

fysiske forutsetningar

Teksten din må dirre,
ropte dei til henne

finn kårde-ord,
som flenger papir,
køyr blyantar i låret!

Men ho var fødd med elghjarte
tjukt og djupraudt slo det i bringa hennar
ho bar det langsamt ikring i byen,
i seige kliv.


Elghjarte veg så mykje,
ein kan ikkje berre springe
over gata på gult.

Kvinnene heime

bakar svulmande flettekransar
og tek med på dugnaden-

i postordre-tunika ler dei
utan grunn, og tek dansesteg
i uironiske crocks

Dei teiknar smilande soler
på den rosa songen

i skyminga
skrur dei av nyheitene
heklar ein bord

rundt mann
og barn

Gje meg dei gamle stemmane

dei som har hengt ute ein vinter
på ein spikar på naustveggen

Dei som blafra fillete frå tretoppar,
du fann dei då det lysna.

Syn meg kvistane i bjelken,
Ikkje splinten.
Vis meg  djupe arr
som kryssa handflater

Ultralydbilete frå
gamle hjartesår

Før alt blei som no

Ein gong var verda

seglande fuglar i
drivande duskregn

mjuke andlet stod
bøygde over vogna

*

Sidan
vart horisonten
fylt med langsame,
grå munnar

som åt tid

Frå sofadjupet

Eg ligg berre på sofaen og kjenner at eg kunne ha lyst til å bli forfattar
men eg måtte løfte meg frå sofaen då
og klive ut i verda gjennom ein  PC skjerm,
kome over til publikum,
connect to the camera,
finne greia mi.

Men enno sit eg fast, for pc skjermen min
er for trong
over skuldrene

 eg greier ikkje krype igjennom
men hovudet er  ute-
klynkar forfattardraumen
inn
i tuse døve øyrer,

mot tusen ryggar
framom uendelige fjernsynsprogram