Hausthud

Vi rusla gjennom skogens opne handflater,
 over skjebnelina

balanserte ut
på kvart vårt
fingeravtrykk

lauvet dryssa over oss
ustoppeleg

Verdsbilete

Det veks ei strand ut av oss no 

strekker seg så langt
hjartet kan sjå

Avskil

Gulna polarodibilete
frå tørre strender

rullar seg saman
rundt juli

larva
blir til aske
i vinden

Siste helsing

Kunne du berre
gje lyd
frå der du er

eit lite vink

fortelje meg 
om du har kome
trygt fram,

du reiste jo så stilt

skuva ingen konvolutt
under døra
i grålysinga

kunne du berre sende
eit lauvblad
med den første oktoberstormen

la det klistre seg
mot ruta mi

Polaroid frå lufta

Dei ligg på verandaen

et bommullsskyer
rett frå himmelen

kvite kroppar
skriv teiknet
for ungdom,

let hoftekammane
rope

Fagbrev frå 1905

Du gjekk
mellom menneska
som ei lysande vegstikke

Snikra  hardt håp
inn i ei vogge

pløygde meining
or skrinn åker

Reknestykke

Vi drog ein sirkel  med passaren
midt i kladdeboka

lat oss balansere over
på hypotenusen,
sa du,

og rømme

Svalene flaug sine
eldgamle formlar
over oss

vi sprang 
gjennom hesjene,
braut lydmuren