På duellplassen

ein viss gråmorgon
pakka dei ord ut
or svarte esker

spente 
hanen

medan flyttebilar
køyrde
gjennom minnet

Tid bakom tid

Før vi blir fødde
sitt korgene våre
fast i tikkande siv

vi kan sjå
augestikkarar
med grøne vengjer

vinden kjemmer
himmelranda
rastlaust

men vi
blir kanskje
aldri
funne

Leike heim

Det kom eit perfekt møblert dokkehus
ut av munnen hennar

Bittesmå stoveklokker slo når ho smilte,
byksande solflekkar
på blomstrete tapet

ho lo ein liten
biedenmeyerlatter

inst i kvar iris
satt ein svarttrost
i eit bur av smilerynker.

Vår i oss

nettene er gjennomsiktige

hjarta fulle
av blindeskrift

vi vandrar svevnlause
i fingertuppskogen

finn blødande greiner,
og stryk oss mot dei

Leitelys

om nettene les eg tankane dine
med lommelykt under dyna,

i mørkret

eg blar meg igjennom deg
les siste sida først

vil finne ut
om det er eg
som er mordaren

Vårlåt

Eg spelar  den songen
som handlar om
ho som for til byen i nye skor,
og slengde med håret

perkusjonshælar mot brustein,
litt gitardryss av vårfuglar ,
 solbrillesmil

handveska på skuldra
full av lubne
moduleringar

eg skrur opp lyden,

la refrenget
spegle seg
i eit smilehol

Augustlivet

Nattvinden sender ut
doggvarsel,

tussmørker glir med ballongdekk
over grusen

I ei hengekøye av arrvev
svingar gamle dagar